maandag-dinsdag-donderdag-vrijdag

van 9u00-12u00 & 13u00-17u00

woensdag

van 9u00 tot 11u30

gesloten op

De vakgroepbibliotheek Kunstwetenschappen verhuist tussen 7 en 11 mei 2012 voor 1 jaar naar een tijdelijke locatie in de vleugel Magnel van Rozier 44.
De collectie is tijdens deze week niet toegankelijk.
De uitleentermijn van werken die in deze periode moeten worden binnengebracht werd automatisch verlengd met één week.
Bij vragen, contacteer de bibliotheekverantwoordelijke. Onze excuses voor het ongemak.

voor alle verdere info in verband met openingstijden

Verteller en theatermaker Herwig Deweerdt brengt op vraag van het Vermeylenfonds en in het kader van het August Vermeylenjaar van de UGent een bewerking van De Wandelende Jood, een symbolistische roman van Vermeylen uit 1906.

In De Wandelende Jood beschrijft August Vermeylen de omzwervingen van Ahasverus. Sinds deze eenvoudige Joodse schoenmaker Jezus Christus de rug toekeerde op diens tocht naar de heuvel Golgotha, is hij gedoemd rusteloos de wereld rond te dolen. Ahasverus zoekt soelaas voor zijn existentiële twijfels in seks en drank en belandt in hel en hemel vooraleer hij gelouterd kan terugkeren naar de aarde, overtuigd van het goede en met geloof in solidariteit en menslievendheid. Hoewel een bijbels verhaal aan de oorsprong ligt van het boek, schreef August Vermeylen met De Wandelende Jood geen christelijke parabel. Het is een gevierde filosofische roman vol symbolisme over de verschillende levensfases van de mens.

Herwig Deweerdt maakte van De Wandelende Jood een unieke theatervertelling dat voor het eerst te zien is op een Vlaams podium. Voor zijn bewerking zocht Herwig steun bij zijn kompaan Dirk De Strooper, een meester in het maken en manipuleren van marionetten, schimmen en objecten. Vertrekkend van ‘des objets trouvés’ creëert Dirk een eigen wonderlijke wereld die je samen met de verhalen meezuigt in de lotgevallen van de zoekende Ahasverus. De sopraan Isabelle Eisenstein zingt speciaal voor deze voorstelling uitgekozen composities.

De theatervertelling vindt plaats in het auditorium van het HIKO. Een symbolische plek want het is aan het Hoger Instituut voor Kunstgeschiedenis en Oudheidkunde dat de kunsthistoricus August Vermeylen in 1923 werd aangesteld als hoogleraar van de Gentse universiteit. Tussen 1930 en 1933 lag Vermeylen als rector aan de basis van de bouw van het HIKO en de aanpalende Boekentoren. 80 jaar later staat dit modernistisch universiteitscomplex gebouwd door Vermeylens vriend Henry van de Velde voor een meerjarige restauratie en verbouwing. Het HIKO met zijn Kunstbib sluit binnenkort de deuren.
De afdeling Kunstwetenschappen gaat op zoek naar een nieuwe locatie en de Kunstbibliotheek zal worden geïntegreerd in de nieuwe faculteitsbibliotheek Letteren & Wijsbegeerte in de Rozier.
De opvoering van De Wandelende Jood is een passend eerbetoon aan Vermeylen en zijn HIKO.

Praktisch

Theatervertelling De Wandelende Jood,
woensdag 6 april 2011 om 20u00, auditorium HIKO, UGent, Sint-Hubertusstraat 2, Gent (Boekentoren, ingang zijvleugel rechts).

Tickets: 10 euro (ADD) en 8 euro (VVK/studenten). Voorverkoop via memorie@ugent.be.

Van 30 maart tot 15 april loopt er een gelegenheidstentoonstelling rond August Vermeylen in de Kunstbib.

Organisatie

De Wandelende Jood is een productie van het Vermeylenfonds voor het August Vermeylenjaar 2010-2011 van de UGent

meer info:

http://www.ugentmemorie.be/activiteit/theatervertelling-de-wandelende-jood

meer info

participatie van de Kunstbib UGent
aan

belicht gedurende het weekend van 4-5 december
het brede beeldende kunstenveld van Gent

Kunstbib UGent open uitzonderlijk op
zaterdag 4 en zondag 5 december van 14u tot 17 u

• bezoek de uitzonderlijke bibliotheekarchitectuur van
  Henri van de Velde
• zijn collectie kunstboeken
• de tentoonstelling van Brody Neuenschwander
  (Houston, Texas, 1958)
  verlengd wegens grote bijval tot 1 februari 2011

Sara Peeters schreef voor het kunsttijdschrift H art een bijdrage waar de Kunstbib gepositioneerd wordt in het cultuurlandschap van UGent en het kunstveld in Gent.

uittreksel:

... Als laatste in de lange rij locaties van de Universiteit Gent is er de bibliotheek Kunstwetenschappen – of Kunstbib – oorspronkelijke en unieke bibliotheeksarchitectuur van Henri van de Velde  die gevestigd is in een zelfstandige zijvleugel van de Boekentoren. Sinds 2003 organiseert bibliothecaris Benn Deceuninck er ‘stille’ tentoonstellingen. De rode draad is Kunst & Wetenschap, Beeld & Taal. Regelmatig vinden er ontmoetingen plaats waar onderzoekers en kunstenaars aan deelnemen, vrij toegankelijk voor een ‘schoonheid- en wijsheid-minnend’ publiek. Echter: naar aanleiding van een rationaliseringsplan - het maken van een nieuwe faculteitsbibliotheek Letteren & Wijsbegeerte - en de renovatie van de Boekentoren wordt de bestemming van de kunstbibliotheek gewijzigd. Het plan bestaat erin om er een cafetaria te vestigen en de kunstbib zal een nieuwe locatie toegewezen krijgen aan de overzijde van de straat.
 

Voor de volledige tekst.

Uitzonderlijk was de Kunstbib UGent ook op een zondag te bezoeken, namelijk tijdens de Open Monumentendag
op zondag 14 september 2008.De onderliggende gedachte van het thema 20ste eeuw – 20ste editie is modern denken.
210 enthousiaste bezoekers vonden de weg naar onze unieke kunstbibliotheek.

Op 4 december 2008 is het Museumnacht in Gent.
In de stad zijn diverse musea dan uitzonderlijk tot in de late uurtjes geopend.
Aan de UGent kan je op 4 december van 19 tot 22 uur terecht op vijf locaties waarvan de Kunstbib.
Hier kan men tijdens de Museumnacht gaan kijken naar het werk van Denmark.
De tentoonstelling Une relecture bevat enkele van zijn werken van de late jaren 80 tot vandaag (zie ook: DENMARK)

De bibliotheek is uitzonderlijk te bezichten op
zaterdag 21 en zaterdag 28 maart 2009 ter gelegenheid van het circuit 21 Gentse Boekerijen.
De kunstenaars Els Vekeman, Georgette Caese en studenten van Sint Lucas Brussel presenteren hun werk.

Museum voor Schone Kunsten Gent

SMAK

FIC123

Een website met info en cultuur
voor een groot kunstminnend publiek

http://www.fic123.be

http://waterschoenen.blogspot.com/2011/03/stil-weerbarstig-abstract-in.html

Kunstbib Ugent:
De Bibliotheek Kunstwetenschappen is een wetenschappelijke bibliotheek en intellectuele ontmoetingsruimte die behoort tot de vakgroep Kunst-, Muziek- & Theaterwetenschappen van de
faculteit Letteren & Wijsbegeerte van de Universiteit Gent.
Zij is ondergebracht in een speciaal door Henry Van de Velde in de jaren 1930 ontworpen locatie.
Om de twee maanden vinden er stille tentoonstellingen plaats rond beeld en taal waarbij de kunstwerken volledig worden geïntegreerd in de architecturale ruimte en functie van de bibliotheek.

Heb je kunstwerk(jes), als strijd tussen hemel en aarde,
die je wilt tentoonstellen?
Dit kon in de bibliotheek Kunstwetenschappen
ontworpen door deze meester.

Wegens herbestemming van de ruimte na april 2012,
wordt het tentoonstellen stop gezet.

Denmark
Renaat Ramon
Rita Reyhler
Hugo De Leener
Benn Deceuninck
Annelies Verschaeren
Geneviève Hantson
Leon Tuypens
Karin Borghouts
Georgette Caese
Raul Meel
Geert DeCloedt
Brody Neuenschwander
Nicoline Van Stapele
Wim Nival
Oshin Albrecht
Anneleen De Causmaecker

Turning Tourists
een afscheidsproject van Luc Degryse

januari-februari-maart 2012

Technische fiche Collecties

Regie, fotografie en montage: Jonatan Lyssens
Muziek: Fulco Ottervanger
Bijkomende Geluidsopnames: Greet Habraken, Teresa Oyen, Dimitri De Keukelaere
Geluidsmixage: Michel Coquette
Cast: Wilma Schuhmacher, Professor Frans Vyncke, August Kulche, Lucy D'hooghe
Drager: HDV
Lengte: ongeveer 25 minuten
Aspect Ratio: 16:9
Taal: Nederlands
Kleur

ART(silence)
brengt werken samen van de kunstenaars, die de voorbije negen jaar in de Kunstbib geëxposeerd hebben. 
De tentoonstelling wil hulde brengen aan deze kunstenaars, wiens werk (in het verleden) een belangrijke meerwaarde heeft betekend voor de bibliotheek als fysieke ruimte en als plaats voor reflectie. 

Dit boek getuigt van de artistieke werking van de Kunstbib Universiteit Gent.
Van hoe de kunstbibliotheek van Henry van de Velde een kwalitatieve ruimte kan zijn,
een ruimte met aura, waar kunst in context en stilte gelaagdheid levert.
.
Meer dan 60 kunstenaars stelden van 2003 tot 2012 hun werken in de Kunstbib tentoon.
Ze leveren voor deze uitgave een oorspronkelijke beeldende bijdrage
en een statement over ART(silence) in woorden.
Het resultaat is een kunstenaarsboek voor liefhebbers die ervan houden om traag te lezen,
te begrijpen en esthetisch te beleven.

lees hier verder

In de Franse Cevennen ontdekte ik een aantal jaren geleden merkwaardige stenen. Sindsdien laten de vindplaatsen me niet meer los. Ik ben ervan overtuigd dat deze stenen onconventionele fossiele getuigen zijn van levende wezens. Wetenschappers zijn niet overtuigd. Voor hen zijn deze stenen louter toevallige vormen, geëtst door regen en wind.
Wat er ook van zij, steunend op empirische en esthetische premissen vertellen deze stenen mij een heel ander verhaal.
In dit ondermaanse verbergt de uiterlijke vorm soms een bevreemdende werkelijkheid.

Zie ik een oogholte?
Zie ik een mondholte?
Is dit een schedel?
Zijn het bizarre getuigen van een zondvloed, van een vulkaanuitbarsting?
Heeft een god hen geschapen?
Is een catastrofe zoals in Pompeï meermaals gebeurd op deze aardbol?
Worden onze voorouders per kilogram verkocht in onze tuincentra?
Niemand die me antwoordt…
Hoeveel blanke bladzijden bevat het boek van onze geschiedenis?
Schitterend, ik kan dus beginnen met de lege bladzijden van het boek te vullen!

Ben Kockelkoren stelt tentoon 6 juni tot 31 augustus 2011

vloeiende vormen

doordachte details

sierlijke schaduw

innerlijke visie

Maria Sèthe, een rots in de branding!

monumentale en sociale betekenis

licht en donker

horizontaal en verticaal

collage

de trap

een stuk papier

pro- en retrospectie

van man met 100 stielen

realisme hier een –isme

recht of bochtig schuin

Art Nouveau in isomo

levensverhaal van trouw

zeggingskracht, de zuiverheid en de schoonheid van de gebogen lijn

al die vensters!

reizen heel belangrijk

moed en inspanning

open stellen voor anderen

met werk van

Axel Leyjman
Charles de Geyter
Etienne Kerkhof
Gregory Platinck
Hugo De Grave
Imama Asso
Joost Vantilborgh
Katrien De Pape
Lut De Vogelaere
Monique De Keyster
Sandra Zilli
Veerle Van Riet

tentoon 6 juni tot 31 augustus 2011

erasure / copy, cut and paste

Het zijn resten, afval dat hergebruikt wordt, fouten…
fragmenten van zoektochten… lege bladen…
deze zoektochten, gedachten, associaties die in de hoofden van de bezoekers van de kunstbib plaatsvinden…
daar is geen beeld van en daar heb ik geen idee van...
misschien wil ik daar wel een beeld van maken…
van datgene dat ik niet weet?
en ook van het vergankelijke, het tijdelijke,
het veranderlijke dat niet positief of negatief is,
maar gewoon een deel van een proces…
en verdwijnt (?)...

see her special made video for the exhibition at Kunstbib

http://vimeo.com/21377678

www.oshinalbrecht.be

inktjetprint

Fotografie als creator van een wereld op zich.
Fotografie als schepper van orde en harmonie.
Fotografie en het verbloemen van de werkelijkheid.
Fotografie die composities in composities wil weergeven.
Fotografie als organisator van kleur en vrolijkheid.
Fotografie en de inspiratie van de beperking van het tweedimensionale vlak.
Fotografie als getuige van een verdwijnend verleden.
Fotografie als onderzoeker van een stijl.
Fotografie en de gelijktijdigheid van overzicht en detail.
Fotografie en de ontroering van charmante slijtages.
Fotografie die verwijst naar schilders als Mondriaan.
Fotografie en het citeren van de "Bernd en Hilla Becher"-methodiek.
Fotografie als hommage aan een modernistische en kleurige architectuur.
            

Briljantblauw, lichtblauw, oceaanblauw, hemelsblauw, bleekgroen, 
lichtgroen, witgroen, meigroen, robijnrood, zuiverrood, framboosrood, briljantgeel, zonnegeel.
Pittige kleuren die vaak worden gebruikt in een specifieke, naoorlogse architectuur.
Het karakteristieke en vernieuwende van deze architectuur is het gebruik van de gordijngevel, waarbij de gevel niet tot steun van het gebouw dient.
Het resultaat is veelal een gevel met vensterpartijen en rijen gekleurde panelen.
Gekleurde panelen, verfijnde aluminium raamprofielen, in vlakken opgedeelde vensterpartijen, betonnen omlijstingen, goedkope prefabelementen dragen bij tot de beeldende kracht van een functionele architectuur.
Vanuit een eenvoud ontstaat een ongekunstelde esthetiek.
De gebouwen tonen een zuiver oppervlak van vlakken, lijnen en kleuren,  waardoor ze geïnspireerd lijken op geometrisch-abstracte werken in de schilderkunst.
En zo ontstond de noodzaak tot het fotograferen en presenteren van het SALON VAN HORIZONTALEN EN VERTIKALEN.

www.annemieaugustijns.be

Marcel Cardon, Oudenburg, 1940

grafiet,potlood,acryl

Het tekenen is de basis van elk artistiek medium,waarbij mijn voorkeur gaat naar het zuiver grafische gegeven, t.t.z. zwart/wit met eventueel spaarzaam gebruik van kleur, het geheel in een concept van grijswaarden, een schakering van licht en donker.

Een lijn, woord of zin gaan harmonisch over in het visuele beeld van de tekening in het architecturale gegeven van deze bibliotheek, dat perfect aansluit met het abstracte beeld in mijn werk.

Het gebruikte materiaal zijn meestal de klassieke tekenmaterialen als daar zijn: papier, potlood, grafiet, inkt en verf, maar ook minder conventionele materialen zoals alluminium, karton en transparante tekenfilm. Gebruikt op kleine schaal, zijn ze vertegenwoordigd in de tekening door het gebruik van een alles bedekkend rastermotief van verticale of horizontale lijnen in potlood en grafiet dat de ganse oppervlakte van het werk bedekt en het grafische karakter ervan benadrukt.

op foto werk van:
Denmark, Geert DeCloedt, Marcel Cardon en
Anneleen De Causmaecker (tape)

Licht en lijn.



De kunstbib is licht, dan lijn die ruimte schept.
Lijnen die strak lopen, zich buigen en in andere dimensies verder gaan.
De lijn doorkruist, bakent af, kadreert. Is streng en gevoelig, is recht, strak, afgelijnd en licht, krom, zuiver, subtiel.
Lijnen geven gestalte aan imaginaire topografieën.
Een imaginaire topografie is oneindig, de ruimte in het hoofd van de bezoeker is steeds anders en dankzij het licht ook steeds in beweging.
Door lijnen te trekken, punten te verbinden, ruimtes te doorkruisen, oefen ik in het scheppen van imaginaire topografieën.
Zo creëer ik nieuwe wanden, nieuwe volumes, nieuwe ruimtes.
Het gebruik van doorzichtige tape of garen maakt dat het licht een zeer belangrijke rol in mijn werk speelt.
Licht en lijn, we zijn terug bij het begin,
de kunstbib.

http://anneleendc.wordpress.com/

Wim Nival, Gent, 1968

oud boekpapier, ets, monotype, houtsnede, typmachine, was, touw, stempels, boekbinderslijm, rijststijfsellijm, kleefletters, collage

Innig omarm ik de stilte en ingetogen kracht van de architectuur van Henry Van de Velde als huis, omhulsel, be-lichaam-ing van kennis en wijsheid – kennis en wijsheid die zelfs een gesloten boek als potentie in zich draagt.
Het boek vraagt - nodigt uit - om te worden afgetast, begrepen en doorploegd, zacht - zonder agressie, zonder exaltatie ; het schreeuwt zich geen weg naar onze aandacht toe.
Een boek kan decennia lang onaangeroerd, ongelezen op een schap wachten - roerloos - zonder de kiem van haar ingesloten kracht te verliezen.
Het gebouw bevestigt in majestueuze eenvoud die bezwangerde mogelijkheid tot (~ betekenis voor de lezer).

Is een boom nog boom wanneer zelfs de laatste bezoeker van het bos er zich heeft vanaf gewend, de boom de rug heeft toegekeerd ? Verdwijnt het boom-zijn ?
Of blijft hij onkreukbaar als getuige, niet gestoord door aan- of afwezigheid van publiek ?

Beeldend probeer ik dit ‘aanwezig zijn’ te vatten in vrij eenduidig werk, in een poging daarmee de stilte te evoceren die je kan ervaren wanneer zowel denken als emotie een fractie worden overstegen, een stilte als een zuchtje wind dat verkoeling brengt, je hoofd leegmaakt en helend werkt.

Nicoline van Stapele, Geldrop (NL), 1964

installatie met schuimrubber, vilt, potlood, plasticfolie, polyesterfolie en spiegelend glas

www.nicolinevanstapele.com

interventie van DÉSIRÉE VERSCHUERE

Gesloten boeken in open kasten, hier en daar een tafel en stoelen. Enkele kunstwerken die naadloos aansluiten bij de strakke geometrie van de bibliotheekruimte.
Het meest in het oog springende van Van de Velde's architectuur zijn de grote in metalen frames gestoken vensterpartijen die beneden twee glazen wanden vormen en in de bovenste helft een breed panorama bieden naar buiten.
Een orkaan van binnenstromend licht. Bij elk bezoek verbaast het me hoeveel hoger in de lucht de Kunstbib zich lijkt te bevinden dan in de realiteit .
Op vogelhoogte.

Eerder tegen mijn gewoonte in zette de architectuur van Van de Velde me ertoe aan om me ditmaal tot één onderwerp te beperken en dit vanuit verschillende hoeken te bekijken.
Mocht iemand me vragen om de lichamelijke en mentale gewaarwording van deze ruimte in één woord kort en krachtig te vatten dan voel ik 'm meteen plaatsnemen in mijn lijf.
Mijn armen worden licht en gaan links en rechts van me omhoog.
Ik word een vogel.

Boeken doen hetzelfde, dacht ik, ze geven onze gedachten vleugelslag en draagwijdte.
Hoe werden vogels in de vorige eeuw afgebeeld, vroeg ik mij vervolgens af, het ene na het andere boek inkijkend. 
Geschilderde, getekende, gebeeldhouwde en in de industrie gereproduceerde vogels.   
Een stille invasie van vogels is het resultaat.
Een installatie, een klein archief.

B.L., lente 2010



1 juni- 19 september 2010

Raul Meel (Estland, 1941)

schilder, grafisch kunstenaar, beeldhouwer, installatie- en vuurartiest, proza schrijver, visueel- en klankdichter

Visuele poëzie en installatie in de lichtgevoelige Henry Van de Velde’s kunstbibliotheekarchitectuur.

Estonian dialogue in Vandevelde's Art Library

Kunstnik, arhitekt, luuletaja professor Leonhard Lapin
Henry van de Veldest ja Raul Meelest

Silmapaistev arhitekt ja kunstnik Henry van de Velde õpetas meile, kuidas vabaneda loodust jäljendavatest motiividest ning lõi esimesed sõltumatud arhitektoonilised struktuurid, milles on tunda looduse ning selle kasvamise dünaamikat, ent nad on kujunditena täiesti oma lättest vabad, kunstniku iseseisev looming. Vaimselt ühendab Velde saavutatut eesti kunstniku Raul Meele loominguga see, et viimane, olles looduse keskel üles kasvanud ning kogu elu ka sellega tihedalt seotud, loob ometigi iseseisvad struktuurid ja kuvandid, milles on tunda küll looduslikke lähtekohti, emakese maa värskust, kasvamise hoogu, lindude, loomade ja inimeste häälitsusi, mida on aga kunstnik vabalt interpreeterides muutnud omailma lahutamatuks osaks. Meel inspireerub loodusest, aga täiendab seda oma loominguga, andes natuura värskuse mõned aastakümned loodusest võõrandunud modernismile.

Leonhard Lapin, 30.03.2010 Tallinnas

Leonhard Lapin, artist, architect, poet and professor,
on Henry van de Velde and Raul Meel

Henry van de Velde, a prominent architect and designer taught us how to reject imitation of nature for a more abstract approach, and he created the first architectonic structures in which the dynamics of natural processes are felt, but as representations they are independent of their sources; they are independent works of the artist. The achievements of Velde can be linked to the work of the Estonian artist Raul Meel, to the extent that Meel, who grew up in a natural environment with which he still maintains a strong connection, creates independent structures and images. These are derived from nature, and in them we perceive the freshness of Mother Earth, the rush of growth, and the sounds of birds, animals and people, but the artist has – by  a free interpretation – made them part and parcel of his own world. Meel draws inspiration from the forms and processes of nature, but complements them with his own work, refreshing modernist art which has been alienated from nature for decades.

Leonhard Lapin
Tallinn, 30 March 2010

Translated by Krista Mits

deze tentoonstelling is een activiteit in het kader van de
zusterstadrelatie tussen Tallinn en Gent                                                    

Van 20 april tot 28 mei 2010

mei 2011:
participatie aan Tussenruimte in het Roger Raveel Museum

Hoe onzichtbaar is de onzichtbaarheid van het zichtbare
Het weren van te veel.
Het verwijderen van overvloed.


Geert Decloedt's schilderwerken zijn non-figuratief en lijken zeer uniform, maar van dichtbij zien we letterlijk scheuren.
Scheuren op zoek naar eenheid, door één enkele of door verschillende lagen.

Zijn oeuvre verbergt een omvangrijke complexiteit en zit vol onverwachte paradoxen.
Dit als gevolg van drie basisgegevens die op elkaar inspelen en gezamelijk het concept van Decloedt's werk uitmaken:

• de onzichtbaarheid binnen het zichtbare
• kleur en vorm
• tekst en beeld

De link met Henry Van de Velde:

Het weren van te veel. Het verwijderen van overvloed. Overvloed een bedenkelijk iets die vandaag meer de essentie toedekt.
Het wegscheuren van al dit teveel.
Het streven naar een zuiverheid zoals bij Van de Velde.
Verhoudingen, maten, essentie, die een (on)zichtbare kracht uitoefenen op het concept.
De (on)zichtbaarheid van die krachten en het proces als levensnoodzakelijk zowel sociaal, economisch, plastisch, literair...
Mijn werk speelt zich af rond die geworden
onzichtbaarheid van het zichtbare.

(G.D.)

Tentoon van 4 februari tot en met 26 maart 2010

www.geertdecloedt.be

Hohe Pappeln

Christine Marchands oeuvre handelt over ruimtelijkheid en begrenzing, dikwijls een begrenzing die de sporen draagt van een menselijke ingreep in de vorm van een gebouw, een weg of een brug. Zij fotografeert en schildert een landschap, een plaats of een ruimte waarmee zij een persoonlijke betrokkenheid ervaart. Inspiratiebron voor deze reeks (Hohe Pappeln) was de architectuur van Henry Van de Velde. Christine Marchand raakte gefascineerd door de speelse ritmes van lijnen en vlakken en door de wijze waarop gebouwen zich in de omringende ruimte manifesteren. 

Ik vertrek bij het schilderen regelmatig van digitaal bronmateriaal. In het schilderen naar fotografische afbeeldingen wordt de ruimte op een andere manier benaderd. De wereld wordt een vlak en de ruimte, bijgevolg, vooral een mentale ruimte. In het proces dat voorafgaat aan het schilderen spelen herinnering en verbeelding een grote rol. Schilderen is voor mij een onderzoek naar het materialiseren van deze ruimte; naar de mogelijkheden van punt, lijn, vlak en kleur. Het is een onderzoek naar licht en ritme, naar frontaliteit en diepte, naar abstractie en textuur.

Al schilderend verwijdert het werk zich meer en meer van de foto. Het gaat dan niet meer om een momentopname die naar het verleden verwijst, maar over een mentale constructie in verf, waarbij elke fase, elke penseelstreek een welbepaalde keuze inhoudt. Mijn aandacht concentreert zich op de spanning tussen vlak en diep, tussen presentatie en representatie. De geschilderde ruimte is een nieuwe materiële ruimte waarin mijn relatie tot de initiële ruimte wordt verbeeld.

(C.M.)




http://www.museeimaginaire.net/christine.html

tekening als zelfportret in een geladen ruimte

ICH BIN EROS

Tekening als zelfportret in een geladen ruimte

Ik heb mijn roep tegen mijzelf aangedrukt. Ik heb het begin der verschrikking aan mijn hart gedrukt. Ik druk mijn geliefde tegen mij aan. Ik druk. In de druk van een ruim. Geniet ik. Roep. Ik ben Eros. Ik heb mij beladen. Geladen. Heb ik mijn lijfje. Opgespannen. Mijn sterker bestaan. Is sterker. Op het licht. Gelegd. Lichter. In het licht gelegd. Schrikkelijk. Is het schone. In mijn lijfje. Duw ik. Mijn innerlijke druk. Druk. Ik. In. En uit mijn lijfje. Jaag ik. Mijzelf. Naar mijn hart. Roep ik. In. En uit. En laat onaangedaan na. Te vernietigen. Lust. Ontlaad. Ik. Omvat. Mijn innerlijke concentratie. Is hoger. Intens. Is hoger. En gloei. Ik word omvat. Ik heb genot. In mijn handen. Gelegd. Lust. Op mijn randen. Gelegd. Hoger. En voel. Het licht. Van mijn lijfje. Drukt zich. Druk. Ik. In. En uit. En in. Een schone vorm. Vorm ik. Verrukking. Die springt. En danst. Ijl. Hoog. Hemel. Heel. Zo heel. Zo heel. En al. En al. Tussen iets. En niets. Ligt mijn lijn. Mijn lust. Mijn lijfje. Licht. Licht.
Op. O.

(E.V.)

1 december 2009 - 29 januari 2010

Studiestukken
Kunst en wetenschap.


Een bibliotheek is een verzameling van kennis.
We leren uit woorden, maar ook uit waarneming. We kijken naar reproducties als het over kunst gaat, naar modellen, replica’s en afgietsels als het over wetenschap gaat. De studieobjecten uit wetenschappelijke musea inspireerden Karin Borghouts om iets te doen met deze dingen en met foto’s ervan.
Zo ontstond de presentatie Studiestukken.
Wat gebeurt er als het wetenschappelijk studieobject naar een andere context wordt verplaatst?  En hoe verhoudt het object zich tot een foto van zichzelf?  Hoe wordt onze waarneming beïnvloed door presentatie en omgeving? En hoe sterk wordt ze beïnvloed door onze eigen achtergrond en invalshoek?
U kunt het zelf komen waarnemen in de Bibliotheek Kunstwetenschappen waar foto’s van Karin Borghouts en door haar gekozen studieobjecten op een doordachte manier gepresenteerd zijn in de prachtige bibliotheekarchitectuur van Henry van de Velde.


tentoon van
2 oktober – 27 november 2009

www.karinborghouts.be

een feuilleton van tekeningen

Onder de noemer Connaissance exacte des Hommes ontstaat een reeks van kleine prenten, die periodiek en in oplage uitgegeven worden. Ze put uit een voorraad plastische notities die, als dagelijks werk, permanent groeit en evolueert.

Dit archief toont zich op een glazen tussenwand van de kunstbib en gaat er in interactie met de achterliggende rijen boeken, als een verzameling binnen een verzameling, als een wereld in een wereld.

Die werkjes die uiteindelijk uitgegeven worden komen terecht in een verzamelboek met veertig vakjes. Het dient als vergaarbak waarin de groeiende reeks kleine bedenkingen en aarzelende overwegingen gaandeweg zijn plaats vindt. De lezer kan er zijn eigen wereld aan toetsen, waardoor Connaissance exacte des Hommes tot ongewoon studieboek of subjectief naslagwerk wordt.

Alles ter wereld bestaat slechts om te eindigen in een boek stelde Stéphane Mallarmé langgeleden immers al vast.

http://desmaele.blogspot.com

schilderkunst

Ik gebruik dikwijls de uitdrukking: een oppervlak definiëren. Waarmee ik bedoel: kijken of een behandeld en bewerkt oppervlak beantwoordt aan de wetten die in mij zitten,
of het werk aansluit op wat in mij leeft...

Hugo De Smaele en Rita Reychler tentoon
13 juli - augustus - 30 september 2009

Carlos Dekeyrel (Diksmuide, 1951)


Fotografie en Film aan de KASK (1979)

De tentoonstelling die zich vanaf heden tot eind juni opbouwt
is een zoektocht in het Proka-archief.
Elke week komen er nieuwe elementen bij . 

Carlos Dekeyrel is elke dinsdag van 10.00 tot 12.00 in de Kunstbib aanwezig en hij hoopt uit de ruimte, de belangstelling en de verhalen andere beelden aan te kunnen brengen.

De link met de bibliotheek van de Kunstwetenschappen en het waarom van het tonen van archiefmateriaal wordt het best verwoord door een fragment uit de tekst van Prof. Christel Stalpaert in
De speler en de strop.

Proka was ervan overtuigd dat de opleiding van jonge kunstenaars op een expliciet moderne leest moest geschoeid worden.
Het was de bedoeling de student te bevrijden van alles wat conven-tioneel was en hem te helpen, door een confrontatie met de niet voor de hand liggende avant-garde, zijn eigen speciale gave te herkennen.
De student kon zodoende ontdekken welk materiaal, welke methoden met zijn gevoelens en talenten strookten en aan de hand daarvan kon hij samenwerkingsverbanden smeden met gelijk-gezinden. De artistieke producten konden binnen de veilige muren van de Zwarte Zaal en Proka groeien en eventueel de buitenwereld ingestuurd worden.
Het is vooral deze open vorm die Proka en Bauhaus gemeen hebben; het natuurlijke gevolg van de open geest waarmee hun bezielers het nieuwe benaderden.

Uit: De speler en de strop, Tweehonderd jaar theater in Gent:  pag.100-101
Doorgeefluik van meesters en methoden,
ontstaan en ontwikkeling van Proka en de Zwarte Zaal.
Prof. Dr. Christel Stalpaert 
uitgeverij Snoeck ISBN: 90-5349-555-3




fotografie uit het Proka-archief
met oa Tadeusz Kantor (Dodenklas) en Carlotta Ikeda (Butho)

van 5 mei tot 26 juni 2009

Els Vekeman

grafiek

leggingen en verleggingen
spel
noteren / notatie / notitie
ontspoord raster / kolom /  lijn
voortgezette interpunctie
.            .            .
puntje . puntje . puntje .
…
(kleur) onregelmatige afwisselingen
en verdringingen
lees-tekens die onuitgesproken gedachten weergeven
transscripties of
formaties
schaalveranderingen
regelval
dubbele pagina al dan niet met rugwit

GELETTERD !? PAPIER

In GELETTERD !? PAPIER toont Georgette Caese voor de vierde maal een aantal trouvailles die ze deze keer op letters (en cijfers) selecteerde.
Letters in verschillende types en korpsen. Ook de dragers zijn heel divers: papier uiteraard maar ook hout, keramiek, metaal, pellicule, plastic, rubber, textiel…

Haar trouvailles worden gepresenteerd in en gerelateerd aan de grandioze architectuur van de Kunstbibliotheek van Henry van de Velde.
Ze hebben alles te maken met serendipiteit, de gave om door toeval en intelligentie iets te vinden wat men niet zocht. De voorwerpen krijgen voor haar een eigen betekenis: associatief, inhoudelijk, vormelijk …

Maar wat ziet ú in een door haar gevonden voorwerp?  Zij nodigt u uit om te participeren en uw interpretatie te uiten in de vorm die u het best ligt: poëzie of proza, collage of tekening, foto, muzikale compositie… Kunst door en voor allen.

Bekijk de Trouvailles.

De frappantste reacties worden op een CD gebrand.

BACHELOR

PROJECTSTUDIO

SINT - LUKAS

BRUSSEL

IN

DE

KUNST

BIBLIOTHEEK

GENT

o.l.v. Sophie Nys

Lies Boddaert
Punten van waarheid in de kunstbibliotheek,
18 witte circelvormige stickers, papier

Eenentwintig cirkelvormige stickers duiden verschillende plaatsen aan in de kunstbibliotheek. De stickers verwijzen naar een lijst die je als bezoeker kan meenemen.
De plaatsen op die lijst worden ‘plaatsen van waarheid’ genoemd. Henry Van de Velde, architect van de bibliotheek was steeds op zoek naar een ware manier van leven. De architectuur was volgens Van de Velde de beste manier om de waarheid van het leven uit te beelden. Zijn architectuur moest dan ook het leven van de mensen echter, maar ook mooier maken.
De stickers duiden die elementen aan in de architectuur van de kunstbibliotheek waarvan Henry van de Velde vond dat die waarheid in zich hadden. Zo wordt bijvoorbeeld de werkplaats van de administratie aangeduid, omdat deze zichtbaar moest zijn om alle processen in de bibliotheek te onthullen en zo bij te dragen aan de echtheid van het gebouw.

Zijn denken over waarheid heeft Van de Velde neergeschreven in zijn memoires. In de lijst staan ook plaatsen aangeduid waar memoires van kunstenaars in de rekken staan, onder meer ‘Geschichte meines Leben” van Henry Van de Velde zelf. Het zijn boeken waar onder meer  het zoeken naar de ware doelen en ware gevoelens in het leven in neergeschreven zijn.

Bij elke plaats van waarheid in de lijst, staat telkens een rij met woorden. Het is een verzameling woorden die uit verschillende teksten gehaald zijn waarin auteurs schrijven over hun manier van leven en wat belangrijk voor hen is.Alhoewel de levens van de auteurs verschillend zijn, blijken ze heel vaak dezelfde woorden te gebruiken om te spreken over hun waarheid. 

○   De steunpilaar
Pionier, een leermeester, te onthouden, gemeenschappelijk

○   De lichtpartij
Verinnerlijken, helder, duidelijk, stil, functioneel

○   Donald Judd, Complete writings 1975-1986
Bespreekbaar, tegen eenzijdigheid, niet commercieel

○   De lijn
Langdurig, niet te vergeten, originaliteit, harmonie, oorspronkelijk

○   De zichtbare administratie
Toon je ware gezicht, authenticiteit, ware bestemming, eeuwigheid

○   De open ruimte
Gesamtkunstwerk, waar, eenvoudig, het bestaan zelf, geen afleidingen

○   De lange gang
Een man met een missie, spontaniteit, zichzelf zijn, niet bedrieglijk

○   De onafgebakende ruimte
Niet streven naar winst, weinig woorden nodig, natuurlijk

○   Oskar Kokoschka, Ma vie
Naakt, wezenlijk, sterk

○   De beschermende wand
Niet streven naar roem, gemeenschappelijk, oorspronkelijke kracht

○   De industriële ballustrade
Dialoog, tegen leugens

○   De onzichtbare afbakening
Hervorming maatschappij, gewoon

○   Memoires van een surrealist
Persoonlijk, toegankelijk, naakt, zelfbewustzijn

○   Mémoires of the life of John Constable
composed chiefly of his letters
Geen adjectieven, naar de natuur toe, volks

○   Bescheiden inkom
Harmonie, bruikbaar, schoonheid

○   De gekromde lijn
Arbeidsintensief, ongeschonden, eenheid

○   Geschichte meines Lebens, Henry Van de Velde
Niet overheersend, simpel, ongeschonden

○   De luifel
Profetie, opvallend, nut, besef van doelen, zich onderscheiden

○   Uitzicht
Speels, verzoenen, volks, geen twijfel, intuïtie

○   Tafels delen ruimte in
Maatschappelijk nuttig, alledaags, sterk, heldhaftig, noodzakelijk

○   James Ensor, Les écrits de James Ensor
Toegankelijk, weinig woorden, directheid

Jolien Adriaenssens
"1933-1942", 43 dia's

Toen we de eerste keer in de kunstbibliotheek waren werd mijn aandacht direct getrokken door de schuiven vol met dia's.
IK wist niet direct wat te doen ermee maar wel dat ik er iets mee wou doen.
Aangezien ons project rond de ruimte en de ontwerper ervan ging heb ik besloten om de jaartallen van de bouw ervan te gebruiken(bouw boekentoren en de kunstbib).
Dit jaartal heb ik dan ook als titel gekozen:1933-1942
Dus heb ik alle dia's van tussen deze jaren er uit gesorteerd en bijeengebracht in 1 lade(diaprojector).
Mijn algemene idee hiervoor was om een element van in de bib in verband te brengen met het gebouw waar ze zich bevonden.
Ik heb nog zitten twijfelen of ik de toren(vergelijkbare beelden), Henry van de velde(invloed en beinvloeden) of de bouwjaren zou gebruiken voor mijn selectieproces.
Maar aagezien de rest heel wijd kan uitlopen en er dus geen definitieve grens aan isheb ik voor de jaartallen gekozen.

Toen we de Universiteitsbibliotheek een bezoek brachtte linkte ik de stilte die er hing aan de stilte van een bos. Al is het op beide plaatsen niet doodstil; 
bv. in het bos hoor je takken kraken, vogels fluiten en de wind door de bladeren ritselen. In de bibliotheek hoor je mensen zachtjew in- en uit ademen, 
voetstappen langs boekenrekken, het kopiermachien dat piept. Althans zijn het vormen van geluid, toch associeer ik het met stilte. 
Toen kwam ik op het idee om beelden van een bos te plaatsen ergens in de bib en op de achtergrond te werken met geluiden. 
Voornamelijk geluiden die afkomstig zijn uit een bos. En op dat beeld van een bos wou ik werken met titels. 
Titels van boeken die als thema's natuur, dieren, milieu, houtsoorten,...aansnijden. Uiteindelijk leek dit idee van beeld/tekst/geluid te complex en heb ik dit stilletjes laten varen.  Enkel het idee dat boeken afkomstig zijn uit hout zijn blijven hangen, dit kon dan weer gelinkt worden aan mijn oorspronkelijk idee: 'het bos'. 
Tijdens het rond wandelen in de bib kwam ik een boek tegen over houtsoorten en daaruit is het idee ontstaan dat ik misschien een boek kon vervaardigen in hout en eventueel dezelfde houtsoort gebruiken dat henry van de velde indertijd voor zijn meubels gebruikte. Want niet enkel Henry Van De Velde was architect ook schilder en meubelontwerper.  Ik las dat hij verschillende houtsoorten gebruikte zoals exotisch hout, beukenhout, gelakt hout, etc. Uit beukenhout heb ik dan 5 massieve stukken hout gezaagd die de suggestie geven van een boek. Een houten massief stuk beukenhout is mijn eindresultaat geworden. Die heb ik dan inhet boekenrek naast meubelelair en houtsoorten geplaatst. Mijn werk is haast onzichtbaar geworden tussen alle andere boeken en valt het je enkel op als bepaalde boeken zoekt.

1. De boekentoren in Gent.
Voor de 70ste verjaardag van de boekentoren heeft Karel Van de Woestijn een gedicht geschreven,
“Wat het goede aan't hart”. Dit gedicht bevindt zich op de voorgevel van de boekentoren:
Een zeer melancholisch gedicht voor mij. Het is niet zo zéér mijn heimwee, maar de heimwee van HvdVelde. Dit gedicht werd sterker voor mij pas na we alle bezochte archtectuur hadden verwerkt. Ik ben die mens HvdVelde beginnen te creëren in mijn gedachten. Alsof ik een herinnering aan Hem heb, ookal kende ik hem niet/nooit. De boekentoren zelf is een knap gebouw, maar ik heb mijn essentie van deze waarneming al gevormd (zie hierboven dus).
3 woorden Rubber <> Marmer , Geluidsintresse.

2. La Nouvelle Maison in Tervuren, in de Henry van de Velde -laan.
Het huis is gebouwd op een spie-vormig stuk grond dat toebehoorde aan Leopold III. We hebben enkel de benedenverdieping mogen bezichtigen + het leefde er teveel. Het leven van HvdVelde was niet meer aanwezig, wel zijn werk. Maar in het huis vond ik geen of weinig inspiratie. Buiten in de tuin had ik een ietwat beter overzicht en kon ik me beter concentreren. HvdVelde had het moestuin en een gaard voor zijn fruit. Alweer een teken van zijn aanwezigheid. Ookal waren die moestuin en gaard niet meer aanwezig. Het idee dat hij het wel had, gaf een teken van leven. Ook het bankje bij het punt van de spie stelde mij ook gerust.

3. Hotel Wolfers begeleid door Herman Daled: Op een kruispunt in Brussel.
Afstappen aan Abbaye/Abdij.
Dit heeft mij het hardst getroffen. Misschien door meneer Daled, ook voor een deel omdat door hem het huis gered is en dat HvdVelde hierdoor mocht blijven verderbestaan. Mr Daled heeft dit huis gered van renovatiegedachten. En misschien leeft het “zien” van HvdVelde in Mr Daled. Hij vertelde over de 2 circullaties in het huis. 1 voor de privé-bewoners en 1 voor het personeel. Het feit dat er 2 “families” in leefde, in 1 gebouw, hun huis, sprak mij enorm aan. Een 2e idee van HvdVelde dat ik nog niet wist was zijn esthetisch inzicht, waaronder hij de rioleerbuis/regenbuizen in de betonnen muren stak en niet eruit. Het feit dat dit onpraktisch was, maar mooier oogde, sprak me ook enorm aan.

Deze 2 laatse elementen + het gedicht van Karel Van de Woestijn + Het spie-vormige stuk grond heb ik gebruikt voor mijn uiteindelijk werk. Ik heb 2 afgietsels gemaakt van beton die 2 betonnen tabletten moeten voorstellen (betonnen muren). Ik heb er in de eerste 2 verticale inhammen in vervaardigd en in de 2e heb ik deze 2 op een spie (La Nouvelle Maison) laten komen en ineen laten lopen, dat ze samenkomen in 1 inham. De 3 bezochte gebouwen komen samen in 1 geheel. De inhammen opzich staan voor de 2 circullaties die zich bevinden in 1 huis, nl. Hotel Wolfers.
Voor het beton heb ik glas geplaatst zodat de regen er subtiel kan doorsijpelen. Zo kan het er “binnenregenen”. Je kan de regen erdoor zien druppelen.
[Buiten aan een muur vastboren]

Zelfevaluatie >> Ik heb van in het begin goed gekozen om me niet te laten inspireren door opgezochte informatie, maar door de momentopnames. Ik heb veel gevoel en emotie beleefd rondHvdVelde. Ik heb een beter besef gekregen dat kunstenaar, creatievelingen ook maar mensen van “Vlees en Bloed” zijn.

Proceswerking >> ik wou 2 betonnen tabletten ontwerpen waardoor ik voor elk tablet een juiste afmeting ben gaan zoeken. Ik heb een afmeting genomen van de Hema ik heb daar 3 kaders gekocht voor het glas achteraf te kunnen gebruiken.
Eerst en vooral moest ik deze in klei maken en achteraf deze afdekken met een gipsen mal. Dit had ik gedaan zaterdag de 14e. Maandag de 16e kwam ik terug op school en heb ik nog een laag voor de mal er overheen gemaakt omdat ik vond dat ze niet zo stevig leek.
Wanneer alles droog was, het duurde ongeveer 2 uurtjes heb ik de mal van de klei verwijderd en deze schoon gemaakt. Tijdens het 2 uurtjes wachten ben ik naar het Lieds gegaan op zoek naar degelijke materialen om verder te kunnen werken. Ik had 3 zakken beton gekocht van 2'5 Kg, 2 kettingen, 8 ogen, pluggen,.. dit was het ongeveer. Ik vroeg de man hoe lang het duurde dat deze beton zou droog zijn. De meneer zei uitdrukkelijk dat het 1 dag duurde en dat deze dan beenhard zou zijn. Bon, dit deed ik dan. De dag nadien was het redelijk droog en ik dacht dat het dit moest zijn. Neen hoor, ik haalde de mal eraf en deze brokkelde en ging helemaal kapot in grote stukken. (dinsdag) Ik panikeerde en maakte weer hetzelfde tabletten in klei want de mallen waren stuk en besloot dan maar om het dan maar af te gieten in gips, niet mijn uiteindelijk idee, maar wel een voorlopige oplossing. (woensdag) Ik haalde de gips uit de mal en begon eraan te werken. Boren, schuren, pluggen in draaien, oogjes in de pluggen draaien. En toen barste de gips. Ik denk dat ik toen zeker een goede 3 minuten van de wereld was : ) Bon Chris hielp me dan toch om deze te restaureren en dit kwam dan toch in orde. (Donderdag) Ik heb gekozen om mijn werk op het dak te leggen van de boekentoren dit mocht. Ik had wat schrik dat deze zou vallen mocht deze aan een muur hangen. Het was een zeer leuke dag.
Nu verder heb ik vrijdag de dag achter de mal opnieuw gebruikt en beton in gegoten. Aangezien ik wel ondervond dat de overblijvende stukken van de vorige toch beenhard waren geworden na meerdere dagen te drogen. Zo kan ik mijn uiteindelijk werk toch proberen te maken.

Annelies Verschaeren
 “Untitled”, Zeefdruk op papier

Het achterliggende idee van het werk is de ouderdom en de beschadigingen van boeken. Hoe worden boeken onleesbaar? Welke proccessen treden er op en wat kan er allemaal met een boek gebeuren waardoor de leesbaarheid moeilijk wordt? Dit heb ik willen onderzoeken. Eerst wou ik dit zelf benadrukken door een reeks te maken van oude boeken waar ik zelf bij ingrijp. Later is het idee geëvolueerd naar een abstracter concept. Uiteindelijk heb ik nog louter met een lijst van boeken gewerkt. De lijst bevatte initiëel alle gegevens van de boeken, zowel auteur, jaar van uitgave en de specifieke beschadiging waren opgenomen in de lijst. Ik heb het grootste deel van de informatie achterwegen gelaten en nog enkel met de beschadigingen gewerkt. Voor mij is dit een fragment. Op verschillende gebieden. Enerzijds is het een fragment uit het gigantische arsenaal van boeken. Er zijn mij slechts 20 beschadigde boeken bekend. Anderzijds is het een fragment van het fragment. Ik heb zo veel informate weg gelaten dat het eigenlijk uit zijn context gehaald is. En toch geeft het precies weer wat ik wilde vertellen. Niets meer, niets minder.

Friedrich Nietzsche ( 1844-1900 ) was voor Henry van de Velde ( 1863-1957), en voor vele andere kunstenaars in die tijd een bijzonder groot voorbeeld. Dit duidelijk merkbaar in hun werk. Henry van de Velde ontwerpt voor de Duitse filosoof, de vormgeving van enkele van diens geschriften, en stond in voor de herinrichting van het Nietzsche-Archiv. Dit was echter net als het Nietzsche-monument ( te Weimar) dat van de Velde ontwierp in 1911 en niet verder geraakte dan de tekentafel, geen lang leven beschoren. Ik wou hier verandering in brengen door het Nietzsche-monement opnieuw te maken als maquette. Ik ben echter niet zo sterk in maquettes maken, dus besloot ik om te schilderen op plexiglas ( dit dus voor mijn voorstudies). Het schilderen op plexiglas echter is iets wat me de laatste tijd wel fascineert, daaruit is dan ook de idee gegroeid om één van de ontwerpen van het Nietzsche-monument
(gekozen; vierde ontwerp, perspectief van het stadion (1911-1912)) rechtstreeks op een raam te schilderen van de Kunstbibliotheek in Gent, eveneens ontworpen door Henry van de Velde. Ik vind de doorzichtigheid van glas een boeiend gegeven, dit schept twee visies op het werk, zijnde een duidelijke en onduidelijke kant. Bovendien speelt de licht inval ook een grote rol zodanig dat het werk telkes lijkt te veranderen naar gelang het tijdstip van de dag ( 's morgens, 's middags...).

stelt een teken en schrift tentoon

van 11 maart tot en met 12 april 2004

http://www.guo.be/guo.html

Ben je bang van je hond in je paard, zodat je hem alleen wilt spreken. Het verraad dat zich richt tot je ellendige boete is afschuwelijk.
Je scheidt hetgene wat je dierbaar is om je eigen ellende te begrijpen dat je jezelf niet durft aan te kijken je zet je ziel van je hart... geeft je ziel terug aan je hond zodat je hond zich weer bij je paard kan voegen en als drie wezens terug op stap kunnen gaan met drie verschillende harten en met één ziel zodat de ene niet weet wat er in het hart van de andere omgaat maar de ziel jullie als een sluier verbindt.

december 2004-januari 2005

Johan Lievens wil in samenhang met sculpturen en aquarellen, een poëtisch-sacrale 'ruimte' oproepen, waarbij de mens met de verschillende niveau's, gebieden en krachten van dit of zijn universum verbonden wordt, zowel voor hun dramatisch karakter als voor hun harmonieuze mogelijkheden.
Deze ruimte zou Een Huis van de Mens kunnen heten, of een kosmisch-spiritueel Schouw-Spel in de zin van een spel om te schouwen, bezinnend en speels tegelijk.

http://www.johanlievens.be/

the photographer is dancer/ is clear/ is open to/ one sees hears feels smells tastes everything concentrated/ conscious/ we work with the feedback/ unification in clarity/ the dance is complex/ face and body are out of the ordinary/ photographs tell the dance blends/

... the photographer is dancer...

een danseres, een fotograaf & het kind stellen tekens en schrift ten toon tot 15 maart 2004

http://users.ugent.be/~bdceunin/

In de bibliotheek Kunstwetenschappen staan dit keer enkele werken opgesteld van beeldend kunstenaar Hugo De Leener. Ze combineren hun broze, doorzichtige  glasstructuur met het efemere van het geschrift dat er werd op aangebracht. Kunstwerk als teken, letterteken als kunstwerk. Beiden richten zich tot een toeschouwer die het alfabet van de kunstgeschiedenis heeft leren ontcijferen.
De Leener vraagt aandacht zoals de werken uit deze prachtige bibliotheek aandacht vragen. Met zin voor traditie, beladen met geschiedenis, maar tegelijk opgaand in transparantie, licht en zingeving. 

Pol Hoste   

Stil~licht in Henry van de Velde's ruimte...

http://users.ugent.be/~bdceunin/

READING THROUGH EVERY PAGE OF
JOSEPH KOSUTH’S PURLOINED

Deze reeks foto’s behoort tot een verzameling werken die een boek, of boeken of teksten als onderwerp hebben. Naast deze reeks zijn er andere werken met betrekking tot auteurs als Jean Genet, Marcel Proust of William Burroughs.
De werken die hier zijn tentoongesteld hebben alle betrekking tot de roman Purloined van de Amerikaanse conceptuele kunstenaar Joseph Kosuth. Deze roman is samengesteld uit pagina’s die telkens afkomstig zijn uit bestaande romans van diverse auteurs. Hierdoor is hij als roman praktisch onleesbaar. De lettertypes en typografie zijn identiek aan deze van de originele uitgaven.
Purloined is uitgegeven op 750 genummerde exemplaren.
Martine Laquiere heeft een tiental exemplaren in bezit en gefotografeerd.
Elk exemplaar werd, al bladerend van begin tot einde gefotografeerd op één vlakfilm, zodat elke foto de inhoud bevat van één volledig boek,en aldus nog onleesbaarder is geworden dan het boek zelf. In elke foto is het exemplaarnummer zichtbaar.
Technisch gezien is dit een moeilijke en langdurende realisatie.
Inhoudelijk interpreteerde ze een belangrijk werk van Joseph Kosuth en zette zij een stap verder op de weg die door hem is ingeslagen.
Elke foto wordt uitgegeven in 5 exemplaren.

oktober-november 2006

« STANDARD DETAIL »

« JE SUIS… »

« THE INTIMACY OF REAL PHOTOGRAPHY »

De 3 hier getoonde werken bevatten alle 3 zowel een tekst als een visueel element. Sinds de jaren zestig van vorige eeuw is tekst een steeds belangrijker rol gaan spelen in de hedendaagse kunst, en is  tot en met vandaag een steeds terugkerend element gebleven.
“STAND...” is een detail uit een zeefdruk van de kunstenaar Ed Ruscha, maar verwijst dan weer naar andere werken van dezelfde kunstenaar die bestaan uit een tekst of woord, tegen een geschilderde achtergrond.
“JE SUIS…” is een tekst uit een film van Jean Luc Godard, die echter hier ook als antithese wordt uitgewerkt.
De spiraal refereert naar een werk van Bruce Nauman.
“THE INTIMACY OF REAL  PHOTOGRAPHY” is een werk waarin beeld en tekst werden gefotografeerd in één opname en is aldus een statement voor het echte fotograferen met camera en film, en tegen de digitalisering en manipulatie (av & ml).

december 2006 - 21 januari 2007

EEN GROTESKE SCHIJNWERELD

Sunt Quaedam formosa adeo, deformia si sint: Et tunc cum multum displicuere, placent (1).

Dit epigram laat zich vertalen als: sommige dingen zijn mooi enkel en alleen omdat ze vervormd zijn: in hun onbehaaglijkheid behagen zij ons.

Vicino Orsini schreef op één van de zuilen in zijn tuin die hij ontwierp voor de Villa Orsini te Bomarzo; een tuin met vreemdsoortige ornamenten, scheve huizen en stenen monsters: Sol per sfogar il core (2), wat betekent: enkel ter ontspanning van de geest. Voor de Maniëristen was kunst geen geloofskwestie. Zij zagen kunst als een intellectueel, artificieel spel waarvan de ingrediënten alle vormen mochten aannemen.

In het groteske, verminkte, abjecte schuilt dus schoonheid. Als de preparaten in oorsprong al niet vervormd waren zijn ze het geworden door het lange wachten in de alcohol. Ze zijn verkleurd, ineengekrompen, doorgezakt of scheefgevallen. In hun vrijpostige naaktheid achter het venster dat de bokaal is – nodigen ze ons uit tot een blik van schaamteloze nieuwsgierigheid. Vanuit hun surrogaatwereld steken ze de draak met ons. Ik probeer deze provocatie te beantwoorden door mijn eigen theater op te voeren. Ik goochel met lampen, filters, achtergronden, camera’s. Ik tover mijn eigen schijnwereld te voorschijn. De groteske gestes van de preparaten beantwoord ik met een moordende geste: het maken van een foto.

(1) Een citaat van Celio Calcagnini uit de 16e eeuw. JOHN SHEARMAN, Mannerism, Penguin Books, London, 1967 (ed. 1990), p. 156.

(2) Shearman, Ibid., p. 158.

DUIDING EN HERKOMST VAN DE PREPARATEN.

1. Menselijk preparaat – Niet gedateerd
Collectie De wereld van Kina, Natuurmuseum, Gent
2. Menselijk preparaat – Niet gedateerd
Collectie Universiteit Gent, Faculteit Geneeskunde en Gezondheidswetenschappen, Vakgroep Anatomie, Embryologie, Histologie en Medische Fysica, Secties Anatomie en Embryologie
3. Cercopithecus  wolfi – 1956
Collectie Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen, Brussel – Recente Vertebraten
4. Cercopithecus hamlyni – 1965
Collectie Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen, Brussel – Recente Vertebraten
5-6. Menselijk preparaat – Niet gedateerd
Collectie Universiteit Gent, Faculteit Geneeskunde en Gezondheidswetenschappen, Vakgroep Anatomie, Embryologie, Histologie en Medische Fysica, Secties Anatomie en Embryologie

21 januari - 21 maart 2007

http://www.get-me.to/martienvanbeeck

RAPONSEL

...De teksten waren vaak al even gloeiend vers, al steekt er in elk van hen materiaal dat soms al jaren ligt te sluimeren (zoals sommige observaties). Er is echter zelden een direct verband tussen de tekening en de tekst: ik kies een tekening die volgens mij past bij de teneur van een tekst, minder ter illustratie. Het is niettemin het model dat me telkens weer tot een bepaalde tekst of tot een bepaalde verhaallijn inspireert.
Ik heb over de periode van 2001 tot nu ongeveer 70 modellen zien passeren (voor een totaal van meer dan 1400 tekeningen).
Zij die ik, omwille van haar onwaarschijnlijk lange haar, Raponsel noem en wiens tekeningen ik nu toon in de bibliotheek van het HIKO, was één van hen...
William Ploegaert,
April 2007

tentoon april - mei 2007

http://www.williamploegaert.be/

tentoon juni-juli-augustus 2007

Il pleut dans ma bouche

ik ben een personage,
ik ben een verhaal,
ik ben dag-dagelijkse troost,
medeleven, verlangen, hoop.
ik ben verwachting, ziekte en dood.
verdriet, tederheid.
ik ben liefde.

ik ben een motief, een beweegreden.

waar is thuis en hoe kom ik daar?

Il pleut dans ma bouche

tentoon september-oktober 2007

http://www.fien.vanderhaegen.net

...het ritme van het stappen en van de ademhaling...
Het bekijken, ruiken en voelen van de natuur bracht me telkens in een hoogst individuele geestelijk comfort. Deze verhouding van stappen, ademen en kijken tracht ik te vertalen met schilderkunst...

tentoon november en december 2007

www.jandheedene.be

http://www.ambrozijn-vzw.be/nieuwe_website/pages/tijdschrift_momentopname_sercu.php

Gilbert Degryse

Gilbert Degryse gebruikt als uitgangspunt voor zijn werk de barcode die zowel de lezer als het boek identificeert.



http://www.geocities.com/degrysegilbert/kunst.html

tentoon januari - februari 2008

Moniek Darge (Brugge, 1952) toont een staalkaart van haar uitgebreide verzameling zelfgebouwde alternatieve muziekdozen in de Kunstbib.
Deze Logos muziekdozen zijn assemblages voorzien van allerhande geluidjes.

Muziekdozen vertellen een poetisch audio-visueel verhaal,
gebouwd met stille klanken,
subtiele lichtreflekties
en een vleugje bevrijdende kitsch als ironische noot ...

Alle muziekdozen en muziekdoosperformances kan u bekijken en beluisteren op volgende website:

http://logosfoundation.org/muziekdozen-mon.html

http://users.ugent.be/~bdceunin/

tentoon gedurende maart-april 2008

Albert Cambeen (Gent, 1944)
ziet zijn beeldende werk als nauw verweven met de poëzie.
Het recente werk van Albert Cambeen
- tekeningen, aquarellen en etsen -
toont een voorliefde voor de natuur en de mythologie.
Het presenteert zich als een sobere, maar beweeglijke abstractie in de ruimte.

tentoon gedurende mei en juni 2008

Karel Fonteyne (Schoten, 1950)

The Unbearable Truthmachine omvat een reeks foto’s van pagina’s uit geïllustreerde encyclopedisch tijdens de dictatuur van Franco.
Er worden geen pagina’s met zwarte inkt meer gecensureerd
...de waarheid is sindsdien nog nooit zo onzichtbaar gemanipuleerd....
zwijgzaam en zonder weerstand hebben we onze vrijheid ingeruild voor dromen geproduceerd door de consumptiemaatschappij…
(K.F.)

http://www.karelfonteyne.com

Leon Tuypens

Leon Tuypens (Gent, 1936)

...dat spel van tonen en verbergen, verschijnen en verdwijnen, bepaalt tot op vandaag de thematiek van de kunstenaar... (W.P.)

De reeks Architectuur Sculptuur in hout wordt getoond.

Karel Fonteyne en Leon Tuypens stellen tentoon gedurende de maanden september-oktober 2008.

DENMARK (Antwerpen, 1950)

UNE RELECTURE

Met Une relecture keert de Vlaamse kunstenaar Denmark (°Antwerpen, 1950) terug naar zijn roots. In 1972 studeert hij af als licentiaat kunstgeschiedenis aan de Rijksuniversiteit Gent. In hetzelfde jaar ontstaat een van zijn allereerste werken, Doorgeschrapte studieteksten. Om de essentie van zijn cursussen definitief mentaal te verwerken moest deze student ze eerst ‘omwerken’, d.w.z. ze manueel onleesbaar maken. Deze bijna rituele handeling vormt de grondslag van zijn latere oeuvre. Het schrappen maakt al snel plaats voor snijden. ‘Mijn eigen bibliotheek werd het uitgangspunt’, zegt de kunstenaar later. ‘Ik versneed elk boek systematisch volgens een welbepaalde methode. Geen vernietiging beoogde ik, maar lege tabletten,waarin de ter hand genomen lectuur definitief opgesloten bleef, m.a.w. verwerkt, afgesloten zoals mijn studies dat waren.’ Enkele jaren later, in 1978, heeft Denmark zijn eerste solotentoonstellingen in het ICC (Antwerpen) en in de Brusselse galerie MTL. Het zijn de nadagen van de conceptuele kunst. Documenta 6 (1977) staat in het teken van het einde van de avant-garde en van de mediakritiek. Gordon Matta-Clark maakt insnijdingen in muren, vloeren en plafonds van verlaten gebouwen  (Office Baroque, 1977). Op een gelijkaardige manier vormen Denmarks boekversnijdingen een poging achterhaalde informatiedragers een nieuwe betekenis te geven als drager van artistieke betekenissen. De Dode letters en Dode archieven zijn dan ook ambivalent: ze getuigen van Denmarks haat-liefde verhouding met kennisproductie en informatieverwerking. 

Op zoek naar de essentie (Multum non multa is zijn motto) ontwikkelt zijn artistieke praktijk zich tot een waar monnikenwerk, in diepe afzondering uitgevoerd. In de loop van de jaren 1980 breidt Denmark zijn omwerkingspraktijk uit met het plooien, schroeven, vlakschuren, lijmen, invriezen, onder water en in parafine bewaren van informatiedragers als boeken, kranten en tijdschriften. Daarbij wordt niet alleen de informatiewereld maar ook de kunstwereld geviseerd. In die zin sluit Denmarks oeuvre nauw aan bij de institutionele kritiek van de jaren 1970.  De tentoonstelling Une relecture bevat enkele belangrijke werken van de late jaren 1980 tot vandaag. Zowel het idee van de herlezing (relecture)  als dat van de herwerking (recycling) staat centraal. Op een na (Made for Noah’s Ark I, 1989) hebben ze alle te maken met de beeldende kunstpers. Denmark was getuige van hoe de hedendaagse kunstmagazines , die ontstonden in de revolutionaire late jaren 1960 en de vroege jaren 1970, evolueerden van kritische en emanciperende informatiedragers tot glossy, door de kunsthandel gefinancierde, advertentiebundels. Ze vormen een cruciale schakel in het systeem van de kunsthandel. Installaties als The best magazines of art to be collected (1989), Parrots (2006) en Art Press 349 (2008) kunnen niet alleen gelezen worden als onconsulteerbare, en dus weerbarstige archieven. In de intimiteit van de universiteits-bibliotheek, waar de zoektocht naar informatie per definitie een cruciale activiteit is, fungeren deze werken immers als bescheiden stoorzenders. Het zijn hedendaagse vanitas-stillevens die ons confronteren met het hysterische informatiefetisjisme van de laatste decennia. De symbolische schedel van het klassieke vanitasstilleven is echter vervangen door röntgenopnamen van het hoofd van kunstcritici (Art criticism, 1994).                                                      
Johan Pas, Antwerpen-Ekeren, september 2008

Renaat Ramon (Brugge, 1936)

Beeldend kunstenaar, essayist en dichter.

Ramon toont in de door Henry Van de Velde ontworpen kunstbibliotheek van de UGent een reeks kleine minimalistische sculpturen en maquettes van zijn monumentaal werk.
Als constructivist en dichter kwam Ramon bijna vanzelfsprekend tot de concrete poëzie. Geëxposeerd worden dan ook een aantal concrete gedichten uit zijn bundel Ongehoorde gedichten en recente realisaties.

META / MATH

Het is mooi om te kunnen exposeren in een gebouw ontworpen door een geestverwant die ik bewonder.
En het is mooi tijdelijk een staaltje actuele praktijk te kunnen toevoegen aan de kilometers geschiedenis en de tonnen theorie die hier ondergebracht zijn.
Een stille mathematiek op de gebogen ruggen van de historie.

Martine Lejeune (Oostende, 1957)

REDNOTEBOOK

De kunstbibliotheek van de Universiteit Gent is de ideale plaats voor een RedNotebook tentoonstelling, voor de eenvoudige reden dat de RedNotebook een boek is dat tegelijk een reflectie is over boeken en een kunstwerk.
Van buitenaf gezien is de RedNotebook een voorwerp met rode omslag omheen 400 dicht beschreven kantjes waarop tekeningen zijn aangebracht in rode viltstift.
Behalve een materieel object met esthetische kwaliteiten, die alleen de zintuigen kunnen waarnemen, is de RedNotebook ook een literair werk met filosofische kwaliteiten, die alleen het verstand kan begrijpen.
Om de RedNotebook ten volle te kunnen smaken, is het belangrijk om weten dat dit boek het resultaat is van een experiment met als inzet het testen van de hypothese over de mogelijkheid om de subjectieve kwaliteit van alle boeken duidelijk te maken door de subjectieve kwaliteit van één ervan duidelijk te maken.
In de tentoonstelling in de Kunstbibliotheek Ugent zijn 22 van de 200 scans van de RedNotebook te zien.

tentoon van 5 januari 2009 tot 29 februari 2009

2003-2012
Closing Time

mei 2012

verhuis van de Kunstbib

Leegte
project van Samira El Khadraoui

april 2012 tot ?